| سخنی با والدین 2 |
 |
 |
 |
| نوشته شده توسط احمد رضایی | |||
| جمعه, 09 بهمن 1388 ساعت 19:05 | |||
تجربه ی صالح میرزایی زنگ خطر بزرگی برای همه ی والدینی است که آنچه را خود نتوانستند همه را یکجا در فرزندشان انتظار داشتند بدون اینکه توجه کنند که چه بر سر دلبندشان می آورند.در فاصله ی بسیار کوتاهی این کودک با نشاط و دوست داشتنی به گلی پژمرده تبدیل شد که حتی آنقدر اعتماد به نفس نداشت که با همسالان خود در محیط شطرنجی گفتگو کند.و در فاصله ای بسیار کوتاهتر یکی از مستعدترین شطرنجبازان ایران که می توانست چون ستاره ای در آسمان ایران بدرخشد به حاشیه رانده شدومحوشد.برای رسیدن به قله ی ترقی باید مراحل آن به دقت طی شود.ما نباید و نمی توانیم با توجه بیش از حد به آرزوهای خودمان فرزندان خود را وجه المصالحه قرار دهیم.هر گونه شتاب در رسیدن به موفقیت نتیجه ی معکوس به جای می گذارد در شطرنج ایران نمونه های بسیاری از شطرنجبازان مستعد وجود دارند که به خاطر فشار بیش از حد والدین از دنیای شطرنج بیزار شده و ناکام ماندند.نقش مربیان در این زمینه بسیار حساس است قطعا"مربیانی که با یافته های روانشناسی رشد کودکان آشنا باشند می توانند عامل مهمی برای نجات فرزندانمان از این ورطه باشند. آرزو می کنیم صالح میرزایی با همان نشاط کودکی به آغوش جامعه ی شطرنج کشور برگردد
|
